تبلیغات
سفتجان

سفتجان
نویسندگان
لینک های مفید
<

جایگاه اصحاب امام حسین “علیه السلام» در هستی

 

بسم الله الرّحمن الرّحیم

«السَّلامُ‏ عَلَیْكَ‏ یَا أَبَاعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَى الأرْوَاحِ الَّتِی حَلَّتْ بِفِنَائِكَ عَلَیْك مِنِّی سَلامُ اللَّهِ أَبَداً مَا بَقِیتُ وَ بَقِیَ اللَّیْلُ وَ النَّهَارُ»

1-امام حسین”علیه السلام» زمانه‌ی خود را این‌طور ترسیم می‌کنند که: «إِنَّ هَذِهِ الدُّنْیَا قَدْ تَغَیَّرَتْ وَ تَنَكَّرَتْ وَ أَدْبَرَ مَعْرُوفُهَا، فَلَمْ یَبْقَ مِنْهَا إِلَّا صُبَابَةٌ كَصُبَابَة

الْإِنَاءِ وَ خَسِیسُ عَیْشٍ كَالْمَرْعَى الْوَبِیلِ، أَ لَا تَرَوْنَ أَنَّ الْحَقَّ لَا یُعْمَلُ بِهِ وَ أَنَّ الْبَاطِلَ لَا یُتَنَاهَى عَنْه‏‏» به‌راستى، دنیا تغییر کرده و نازیبا شده و نیكىِ آن در حال نابودى است و از آن جز رطوبتى كه در ته ظرفى مانده و جز چراگاهى وَبازده چیزی باقى نمانده است. آیا نمى‏بینید كه به حقّ عمل نمى‏شود و از باطل دست برنمى‏دارند؟

فرهنگ جاهلیت اموی آنچنان حاکم شده بود که می‌رفت به‌کلی آن فرهنگ به جای اسلام قرار گیرد، این نه‌تنها در اشعار یزید آشکار شد که گفت:

لَعِبَتْ هَاشِمُ بِالْمُلْكِ فَلَا                            خَبَرٌ جَاءَ وَ لَا وَحْیٌ نَزَل‏

حتی در برنامه‌های معاویه از قبل طراحی شده بود،آن‌جایی که به مُغَیْرَةِ بن شعبه گفت: «...امید من آن است که نام محمّد را از مأذنه‌ها خاموش کنم «لا والله إلاّ دَفْناً دَفْنا»(مروج الذهب، ج 2، ص341) به خدا سوگند آرام نمی‌نشینم مگر زمانی که این نام دفن گردد.

ابن عباس نقل می‌کند: شبی در مسجد مدینه بعد از نماز عشا که مردم پراکنده شدند و به غیر از معاویه و ابوسفیان کسی در مسجد نماند، من در پشت ستونی نشسته بودم، شنیدم که ابوسفیان به معاویه می‌گوید: ببین در مسجد کسی نیست؟ - ابوسفیان در این زمان نابینا شده بود- معاویه چراغی به‌دست گرفت و اطراف مسجد را جستجو کرد، امّا مرا ندید. آن گاه ابوسفیان گفت: «یا بُنَی! اوصیک بدین الاباء و الاجداد و ایاک و دین محمد فانه سبب فقرنا و لا یهولنّک قول محمد من البعث و النشور» (محقق اردبیلی، حدیقة الشیعه، ص 355).ای فرزندم! تو را به آئین پدران و نیاکانت سفارش می‌کنم و از دین محمد بر حذر می‌دارم، زیرا این دین سبب فقر و بیچارگی ما شده و سخن محمد در باره‌ی حشر و روز قیامت تو را نترساند. وقتی خلافت به عثمان رسید، ابوسفیان در جمع امویان که عثمان نیز حضور داشت به او گفت: «حکومت پس از قبیله‌ی تَیْم و عدى به دست تو افتاده، آن را مثل توپ دست به دست بگردان و اركانش را بنى امیه قرار بده، این جز سلطنت نیست، من بهشت و دوزخ سرم نمى‏شود.» (ترجمه‌ی الغدیر ، ج‏19، ص 137.)

در امالی شیخ طوسی هست که وقتی حضرت سجاد”علیه السلام» وارد مدینه شدند ابراهیم بن طلحه از حضرت پرسید: یا علی بن الحسین مَنْ غَلَبَ؟ کدام‌یک پیروز شدید؟ حضرت فرمودند: اگر می‌خواهی بدانی چه کسی پیروز شد چون وقت نماز شد، اذان و اقامه بگو تا معلوم شود چه کسی پیروز شد. حاکی از آن‌که حزب اموی می‌خواست جهت‌ها به سوی رسول خدا”صلی الله علیه و آله» نباشد و امام حسین”علیه السلام» مانع آن شدند

2-در دفع آن بلیه‌ی بزرگ، خداوند امام حسین”علیه السلام» را مأمور نمود و لذا حضرت برنامه‌ی خود را این طور شرح دادند که: «أَنِّی لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً وَ لَا بَطِراً وَ لَا مُفْسِداً وَ لَا ظَالِماً وَ إِنَّمَا خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْإِصْلَاحِ فِی أُمَّةِ جَدِّی”صلی الله علیه و آله» أُرِیدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ أَنْهَى عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أَسِیرَ بِسِیرَةِ جَدِّی وَ أَبِی‏عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ”علیه السلام»» من براى سركشى و عداوت و فسادكردن و ظلم‌نمودن خروج نکردم، بلكه؛ جز این نیست كه من به منظور اصلاح در دین جدّم قیام نمودم، من در نظر دارم امر به معروف و نهى از منكر نمایم. من می‌خواهم مطابق سیره‌ی جدّم رسول خدا و پدرم على بن ابى طالب«علیهما‌السّلام» رفتار نمایم.

 

3-حضرت راهی را می‌شناسند که مطمئن هستند در این راه پیروز می‌شوند و لذا در ابتدای حرکت به سوی کوفه در روز هفتم ذیحجه نقشه‌ی راه خود را اعلام می‌کنند و می‌فرمایند: «خُیِّر لی مَصرعٌ اَنَا لاقیه» برای من آرامگاهی است گزیده ‌شده که به دیدار آن ناگریزم. من در این راه تا آن‌جا آماده‌ام که بدنم در بیابان افتد و خوراک گرگانی شود در بین نواویس و کربلا. اگر در راه خرسندی خدا بدنم پاره‌پاره شود، گو بشو. «رضی‌الله رضانا اهل‌البیت نصبر علی بلائه و یُوَفِّینا اُجُورَ الصابرین» رضای خدا، خوشنودی ما است - هرکس به چیزی رغبت دارد و آرزوی خانواده‌ی ما خدا بوده- او هم تمام و کمال پاداش صابران را به ما می‌دهد. «لَنْ‏ تَشُذَّ عَنْ‏ رَسُولِ‏ اللَّهِ لَحْمَتُهُ وَ هِیَ مَجْمُوعَةٌ لَهُ فِی حَظِیرَةِ الْقُدْسِ تَقَرُّ بِهِمْ عَیْنُهُ وَ تَنَجَّزُ لَهُمْ وَعْدُه‏» گوشت تن پیامبر هرگز از او دور نمی‌شود. و آن در عالم قدس برای اوجمع است تا به چنین فرزندانی چشمش روشن شود و به کار آن‌ها وعده‌هایش انجامِ قطعی گردد. در این مسیر کسی از دست نمی‌رود چون همه در کنار حسین”علیه السلام» و در محضر رسول خدا”صلی الله علیه و آله» -که صاحب اسم اعظم است و در همه‌ی هستی از بدو تا ختم، حاضر است- قرار می‌گیرند و در هیچ قطعه‌ای از تاریخ دنیا و آخرت نیست که این حضور به نحو شکوفاشده مطرح نباشد. بنابراین: «مَنْ كَانَ فِینَا بَاذِلًا مُهْجَتَهُ- مُوَطِّناً عَلَى لِقَاءِ اللَّهِ نَفْسَهُ- فَلْیَرْحَلْ مَعَنَا فَإِنِّی رَاحِلٌ مُصْبِحاً إِنْ شَاءَ اللَّه‏» (بحارالانوار، ج44، ص367) هرکس بنا دارد در چنین راهی خون خود را بذل کند و در لقاء الهی جای گیرد، می‌تواند با ما حرکت کند، من إن‌شاءالله صبح فردا حرکت می‌کنم. و بامداد روز هشتم ذیحجه یعنی روز ترویه از مکه به طرف کوفه حرکت کرد

4-وقتی فرزند نوجوانِ جنادة بن حرث انصاری خدمت امام آمد که اذن میدان بگیرد، امام اذن ندادند و او اصرار کرد. امام فرمودند: در این موقع که پدرت کشته شده شاید برای مادرت سخت باشد. پسر گفت: حقیقت این است که مادرم نیز چنین خواسته و امام اذن دادند و رو به جنگ کرد و کشته شد، سر او را از تن جدا کردند و به سوی امام حسین”علیه السلام» پرتاب نمودند، مادرش بلافاصله سر نوجوان خود را برداشت و گفت: «احسنت یا ثمرة فؤادی» و آن سر را چون گویی به سوی دشمن پرتاب کرد.

باید از خود پرسید مادران از کربلا چه فهمیدند که پس از شهادت شوهرانشان لباس جنگ به نوجوانان خود می‌پوشانند و متوجه اند هر اندازه بیشتر قربانی دهند بیشتر به بقاء نزدیک شده اند؟

این‌ها فهمیدند باید مستغرق امامی شد که در مقام خود در همه‌ی عالم حاضر است و از این طریق حضوری همه‌جانبه به‌دست آوردند و سرنوشت خود را به پایدارترین شکل رقم زده‌اند و با روح عالَم هماهنگ شدند . این ها چون حقیقت را فهمیده بودند تازه در کربلا متولد شدند زیرا کربلا و عاشورا برایشان مرحله‌ی پایان نبود، نقطه‌ی آغاز است، از مرگ زندگی ساختند تا زندگان را از مرگ نجات دهند.

 

5-از آن جهت حضرت می‌فرمایند: «لَنْ‏ تَشُذَّ عَنْ‏ رَسُولِ‏ اللَّهِ لَحْمَتُهُ وَ هِیَ مَجْمُوعَةٌ لَهُ فِی حَظِیرَةِ الْقُدْسِ» که همه‌ی عالم در نزد مقام قدسی رسول خدا”صلی الله علیه و آله» است زیرا مقام قدسی آن حضرت، مقام واسطه‌ی فیض الهی یا مقام «اوّلُ ما خلق الله» است. امیرالمؤمنین”علیه السلام» فرمودند: «اَوَّلُ ما خَلَقَ اللهُ عزّوَجَلّ خَلَقَ اَرْواحُنا» اولین چیزی که خداوند خلق کرد، روح‌های ما بود و از قول رسول خدا”صلی الله علیه و آله» فرمودند: «لَوْ لا نَحْنُ ما خَلَقَ آدمَ وَ لا حَوّا و لا السّماءَ و لا الأرض» اگر ما نبودیم نه آدم خلق می‌شد و نه حوّا و نه آسمان و نه زمین.

واسطه‌ی فیض‌بودن به آن معنا است که اولاً: حقیقت همه‌ی موجودات به نحو اَکمل و اعلا در نزد آن‌ها است. ثانیاً: هرکس حقیقت خود را به نحو اکمل و اعلا بخواهد باید مستغرق آن ذوات مقدس شود و این آن چیزی است که در کربلا واقع شد

 

6-امیرالمؤمنین”علیه السلام» می‌فرمایند: «أَنَا الَّذِی حَمَلْتُ نُوحاً فِی السَّفِینَةِ بِأَمْرِ رَبِّی، وَ أَنَا الَّذِی أَخْرَجْتُ یُونُسَ مِنْ بَطْنِ الْحُوتِ بِإِذْنِ رَبِّی، وَ أَنَا الَّذِی جَاوَزْتُ بِمُوسَى بْنِ عِمْرَانَ الْبَحْرَ بِأَمْرِ رَبِّی، وَ أَنَا الَّذِی أَخْرَجْتُ إِبْرَاهِیمَ مِنَ النَّارِ بِإِذْنِ رَبِّی،... وَ أَنَا الْخَضِرُ عَالِمُ مُوسَى، وَ أَنَا مُعَلِّمُ سُلَیْمَانَ بْنِ دَاوُدَ، وَ أَنَا ذُو الْقَرْنَیْنِ، وَ أَنَا قُدْرَةُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.... أَنَا مُحَمَّدٌ وَ مُحَمَّدٌ أَنَا وَ أَنَا مِنْ مُحَمَّدٍ وَ مُحَمَّدٌ مِنِّی»[1] منم آن‌كس كه به دستور خدا، نوح را در كشتى حمل کردم. من یونس را به اجازه‌ی خدا از شكم نهنگ خارج كردم. من به اجازه‌ی خدا موسى را از دریا گذراندم، من به اذن خدا، ابراهیم را از آتش نجات دادم. من آن خضر دانشمندم که همراه موسى بود، من معلم سلیمان بن داودم، و من ذوالقرنین و قدرت الله‏ام. من محمّد و محمّد منم، من از محمّدم و محمّد از من است. و نیز می‌فرمایند: «قَدْ أَعْطَانَا رَبُّنَا عَزَّوَجَلَّ عِلْمَنَا لِلِاسْمِ الْأَعْظَمِ الَّذِی لَوْ شِئْنَا خَرَقَتِ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ وَ الْجَنَّةُ وَ النَّارُ وَ نَعْرُجُ بِهِ إِلَى السَّمَاءِ وَ نَهْبِطُ بِهِ الْأَرْضَ وَ نَغْرُبُ وَ نَشْرُقُ وَ نَنْتَهِی بِهِ إِلَى الْعَرْشِ فَنَجْلِسُ عَلَیْهِ بَیْنَ یَدَیِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ یُطِیعُنَا كُلُّ شَیْ‏ءٍ حَتَّى السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ النُّجُومُ وَ الْجِبَالُ وَ الشَّجَرُ وَ الدَّوَابُّ وَ الْبِحَارُ وَ الْجَنَّةُ وَ النَّارُ أَعْطَانَا اللَّهُ ذَلِكَ كُلَّهُ بِالِاسْمِ الْأَعْظَمِ الَّذِی عَلَّمَنَا وَ خَصَّنَا بِهِ وَ مَعَ هَذَا كُلِّهِ نَأْكُلُ وَ نَشْرَبُ وَ نَمْشِی فِی الْأَسْوَاقِ وَ نَعْمَلُ هَذِهِ الْأَشْیَاءَ بِأَمْرِ رَبِّنَا وَ نَحْنُ عِبَادُ اللَّهِ الْمُكْرَمُونَ الَّذِینَ لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ یَعْمَلُونَ» پروردگار ما ما را مطلع از اسم اعظم نموده كه اگر بخواهیم آسمان‌ها و زمین و بهشت و جهنم از جاى بركنده شوند. و به کمک اسم اعظم به آسمان رویم و به زمین آییم ،. به مغرب و مشرق می‌رویم و به نور اسم اعظم منتهى به عرش می‌شویم، در آنجا مى‏نشینیم در مقابل خدا و همه‌چیز مطیع ما هستند، حتّى آسمان‌ها و زمین و شمس و قمر و ستارگان و كوه‌ها و درخت‏ها و جنبندگان و دریاها و بهشت و جهنم. این مقام را خداوند به‌واسطه‌ی اسم اعظم كه به ما عنایت نموده به ما بخشیده. با تمام این امتیازات، ما می‌خوریم و می آشامیم و در بازارها راه می‌رویم و این كارها را به امر خدا انجام می‌دهیم، ما بندگان گرامى خدا هستیم كه اظهار نظر در مقابل او نداریم و به دستورش عمل می‌كنیم.

اسم اعظم یک حقیقت است برای مقامی خاص. این‌که در دعای کمیل اظهار می‌دارید «وَ بِأَسْمَائِكَ الَّتِی مَلَأَتْ أَرْكَانَ كُلِّ شَیْ‏ءٍ» و خدا را به اسمائی قسم می‌دهید که پایه‌های هر چیز را پر کرده. نشان می‌دهد که پایه‌های تمام اشیاء عالم را اسماء الهی پر کرده است. همین طور که تمام حرکات و سکنات دست من را حیات پر کرده و حیات است که دست من را حرکت می‌دهد، در حالی‌که حیات، حقیقتی است فوق گوشت و استخوان و عصب. با این‌همه هر حرکتی که هر سلولی دارد به جهت احاطه‌‌ی حیات است در بدن و به همین جهت اگر حیات از دست من رفت دیگر هیچ حرکت و فعل و انفعالی در بدن باقی نمی‌ماند، پس حیات رکن حرکت و حواس بدن انسان است. اگر کسی با ارکان عالم ارتباط نداشته باشد و هویت عالم را بر مبنای اسماء الهی ننگرد هیچ درک درستی از عالم نخواهد داشت.

 

7-اصحاب امام از اقصی نقاط جهانِ اسلام آن روز چون حقیقت امام را می‌فهمیدند، در کنار امام آمدند تا در کربلا در ذیل شخصیت آن حضرت حقیقت امام را در حرکات و سکنات خود ظاهر کنند تا اسلام در چهره‌ی اصلی خود ظهور کند و همچنان جلو رود تا به نهایت خود که شرایط تحقق ظهور مهدی(عج) است برسد. مسیری که انقلاب اسلامی یکی از منازلی است که جامعه‌ی ما را به سوی ظهور حضرت صاحب الزمان(عج) جلو می‌برد. پس سلام بر حسین و بر اصحاب آن حضرت که مظهر اسم اعظم حسینی بودند.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

-------------------------------------------------------------------------------

[1] - حافظ برسى، مشارق أنوار الیقین فی أسرار أمیرالمؤمنین”علیه السلام» ، ص: 257ج

 




[ دوشنبه 27 آذر 1391 ] [ 01:21 ق.ظ ] [ قاسم وفادار ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ


لینک های مفید
<بلاگ">ایران اسکین
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب